Antoon heeft 2007/2008 een lichte chemo (chlorambucil - leukoran) gehad. Nu gaat het erg goed met hem en hij leeft als een mens zonder kanker. Lees zijn update 1 juli 2011
1 juli 2011: het gaat nog steeds goed met Antoon, zie verder hier zijn uitgebreide verhaal. Of bekijk de video Zo Nodig Dwars.
18 mei 2009: Antoon liet mij afgelopen week weten dat het heel goed gaat met hem. Een paar maanden geleden heeft hij een tocht met een camper gemaakt door Amerika met een van zijn zonen. Na de Leukoran van 2007/2008 zijn zijn tumormarkers gedaald naar zo goed als normale waarden. Antoon vertelde mij dat hij weer volop energie heeft als een 'normaal' mens. Hij is heel actief in alles en vergeet soms dat hij kanker heeft. Hij leeft gewoon als een mens zonder kanker. Prachtig verhaal dus. Ik heb de documentaire Zo Nodig Dwars on line gezet , klik op video op de startpagina en scroll in linkerkolom naar Zo Nodig Dwars. Dan kunt u nog eens zien hoe het met Antoon is gegaan en wat hij er allemaal voor heeft gedaan.
21 maart 2008 door Antoon:
Sinds het vorige bericht is er veel gebeurd, maar het gaat nog steeds goed met mij.
Ik ben inmiddels 60 jaar en leef al 14 jaar met de ziekte van Waldenström. Mijn persoonlijke klok: Mijn jongste zoon Bart was net vier toen ik ziek werd, nu is het een stralende jonge man van achttien!
Sinds vorig jaar, juli 2007, ben ik bezig met mijn eerste chemo, leukeran (chlorambucil). Het is niet zo’n zware kuur, in feite de lichtste optie, 8 mg per dag, twee weken op, twee weken af. Die kuur slaat gelukkig goed aan en daarom ga ik nog enkele maanden door.
Ik had geen keuze omdat ik me steeds slechter voelde, ik kon niet meer werken en werd erg mat en moe. Mijn Hb daalde steeds verder (in juni was het 5,6) en de IgM steeg. Die was toen 61, maar anders gemeten (paraproteïne), in oude meting zou dat ca 90 zijn. Nu voel ik me een stuk beter, zwem weer vlot 40 baantjes. Mijn Hb is nu 6,6 en IgM (nieuwe meting) 33.
Die chemo is zeker niet leuk, maar de last valt mee. Ik heb hoop dat de combinatie van een trage ziekte en de complementaire ondersteuning hierna weer een hele tijd stabiele en goed leefbare ziekte oplevert.
En ik ben heel erg blij met alle jaren die ik al heb gehad. Tot maart vorig jaar heb ik vrijwel normaal gewerkt en daar erg van genoten. In maart ben ik met fpu (soort vut) gegaan. In feite ben ik al die jaren buiten de ziektewet gebleven, met de aantekening dat mijn werkgever wel rekening hield met mijn ziekte. Het laatste jaar was er meer stress en misschien heeft dat meegespeeld in de achteruitgang. Hoe dan ook moest die ooit komen, mijn ziekte is ongeneeslijk. Het enige wat je kunt doen is vertragen. En precies daarbij heeft volgens mij die complementaire behandeling heel veel uitgemaakt. De ziekte vertraagd en de kwaliteit van leven verhoogd. Grofweg doe ik al 14 jaar hetzelfde: voedingssupplementen van dr Valstar, een dieet ongeveer volgens Houtsmuller, veel sport en beweging, en aandacht voor een rustige geest, door stress te vermijden en.via Zen-meditatie.
Omdat het zo goed met me gaat en omdat ik alleen maar meer overtuigd raak van de zin van dit alles, heb ik geen moeite om het vol te houden. Ik ben wel wat gemakkelijker geworden, maar toch! Overigens ga ik ervan uit dat niet alles (evenveel) helpt, maar veel ervan wel. Zolang dit niet wetenschappelijk goed is uitgeplozen is dit ‘pakket’ voor mij althans de beste aanpak. Overigens is er steeds meer wetenschappelijk bewijs dat onderdelen van deze aanpak kanker tenminste vertragen, zoals veel sporten/bewegen, bepaalde voedingssupplementen en ook heel wat elementen uit het dieet.
