10. Veel voorkomende klachten en wat eraan te doen

Hoge bloeddruk:

Markant is het geval van een dame van 66 jaar met een bloeddruk van 230-120, hevige hartkloppingen, ontstoken ogen en kortademigheid, die na behandeling met darmspoelingen door Ten Haaf tenslotte weer herstelt en een bloeddruk van 170-100 verkrijgt.

Niet minder illustratief is mijn eigen geval.

Opmerkzaam gemaakt door duizeligheid wendde ik me tot mijn  -uiterst behulpzame-  huisarts; mijn bloeddruk was zeer wisselend en als hoogste waarde werd (door mij) gemeten 235-130.

De voorgeschreven en daarvoor gebruikelijke Chloortalidon, Hydrochloorthiazide, Renitec en Atenolol gaven geen soulaas.

Een Captropiltest, voorgeschreven door de internist gaf evenmin uitsluitsel.

Naar verluidt is het achterhalen van de oorzaak in de meeste gevallen (de internist memoreerde 90%) welhaast onmogelijk en wordt volstaan met symptoombestrijding (o.m. de zojuist genoemde medicijnen). Gelukkig bleek M. S., een zeer betrokken en kundige “opvolger” van Ten Haaf, bereid tot het onmiddellijk geven van een serie darmspoelingen.

Resultaat, oktober 2001, een bloeddruk van 135-90 in plaats van 235-130.

Ik voel me niet alleen als herboren en energiek, doch mijn dagelijkse afstand trimmen is nu verdubbeld en mijn snelheid  -mocht deze term in mijn situatie zonder hilariteit al gebezigd kunnen worden- is aanzienlijk verhoogd. Als ik me in de stad begeef, kan ik vaak nauwelijks de behoefte onderdrukken om sommige passanten aan te spreken en een voorzichtig advies te geven! Een dame uit mijn omgeving zou in verband met reuma een aangepaste auto kopen. Na een aantal darmspoelingen, in combinatie met het nog te bepreken voedingsregime, zijn haar problemen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Zoals hiervoor beschreven, verdunt het via de darmspoeling opgenomen water uiteindelijk de ongeveer 5 liter bloed van de grote circulatie, waardoor dit minder stroperig wordt en gemakkelijker (met minder druk) door de haarvaten kan worden geperst. Bovendien moeten de verkrampte haarvaten voor deze extra hoeveelheid water ruimte maken, waardoor ze “ontkrampen” en de druk dus nóg lager wordt.

Ten Haaf beschrijft het geval van een dame van 70 jaar met een bloeddruk van 290, die na de eerste spoeling reeds zakte tot 210 (en na 1 maand tot 170).

Frequent urineren:

één van de oorzaken voor dit euvel kán liggen in (volgepropte) darmen; deze liggen dan weggezakt onder in het kleine bekken en drukken daardoor op de blaas (en baarmoeder), waardoor deze minder urine kan bevatten.

Constante pijn in de flank, die uitstraalt naar borst, arm en hals:

het colon transversum (het dwars verlopende middelste deel van de dikke darm) behoort normaal boven de navel te hangen, doch kan, als gevolg van het uitzakken ervan door het gewicht van de opgekropte inhoud, onder in de buik liggen. Door dit uitzakken ontstaan boven in de buik, in beide flanken onder het middenrif, scherpe haarspeldbochten in de darm, die niet bevorderlijk zijn voor een gemakkelijke passage van de inhoud. Op deze wijze kan vóór een der bochten een sterke stagnatie ontstaan, die constante pijn in de flank(en) tot gevolg heeft (en tot een verkeerde voorlopige diagnose kan leiden).

  Nierbekken-/blaasontsteking:

door de langdurige aanwezigheid van stagnerende inhoud vóór en in die haarspeldbochten, gaat deze in ontbinding over en veroorzaakt prikkeling en ontsteking van het slijmvlies van de dikke darm. Hierdoor kunnen coli-bacillen door de darmwand heen overgaan naar het nierbekken en daar ontsteking veroorzaken, met als bijna zeker gevolg blaasontsteking, doordat de coli-bacillen met de urine naar de blaas en de prostaat (prostatitis) zakken.

De ervaring, die destijds aan mijn prostaatkanker vooraf ging.

Voortdurend opgeblazen gevoel in buik en maag: ontstaat door gasontwikkeling in de stagnerende inhoud van maag en darmen. Deze gassen komen onder hoge druk te staan, waardoor het middenrif omhoog gedrukt wordt en de ligging van het hart dusdanig kan veranderen, dat een ongunstige invloed op de circulatie niet denkbeeldig is (onregelmatige hartslag, kortademigheid, benauwdheid, hartkloppingen).

Verder meldt Ten Haaf nog door hem via darmspoelingen met succes behandelde voortdurende vermoeidheid, duizeligheid, slapeloosheid, slechte adem, vetzucht, menstruatieklachten, witte vloed, poortaderstuwing, lekkende klep van Bauhin, acute huidziekten (dermatitis, urticaria, eczema) en chronische (psoriasis, acne, etc.).

Tot slot nog enkele opmerkingen over Ten Haaf.

·        Het door hem gebruikte apparaat is inmiddels volledig achterhaald en vervangen door de reeds genoemde hypermoderne colon hydromat; het betreft nu een volstrekt reukloze, als het ware cosmetische behandeling, tijdens welke u niets bemerkt.

·        Bepaalde opvattingen van hem, met name zijn visie op voeding, zijn nu achterhaald door ontwikkelingen die in stap II aan de orde zullen komen.

·        Hij stelt met nadruk -evenals wij in stap III zullen doen- dat niét volstaan kan worden met darmspoelingen alléén, doch dat daarna de darmflora hersteld dient te worden en

dat de voeding kritisch moet worden bezien. (hetgeen we hier zullen vertalen naar het op het individu afgestemde Nutron-dieet)

·        Hij bepleit iedere maaltijd vooraf te laten gaan met een vrucht of een schoteltje rauwe groenten, hetgeen hij als volgt beargumenteerd: “Weinigen is bekend, dat iedere maaltijd gevolgd wordt door de z.g. spijsverteringsleukocytose (Jongbloed). Dit betreft een toename van het aantal witte bloedlichaampjes in het bloed na de maaltijd. Anders gesteld: iedere maaltijd doet een aanslag op de witte bloedlichaampjes producerende organen, te weten het beenmerg, de milt en de z.g. lymfoïde weefsels, die daardoor nodeloos worden belast. Professor Koesjakoff heeft jaren geleden ontdekt, dat deze leukocytose niet optreedt, als vóór iedere maaltijd iets rauws gegeten wordt. Hiermede wordt dan bereikt, dat minstens drie maal per dag levensenergie wordt bespaard, die nodig is voor het aanmaken van die bloedlichaampjes.”